Recunchiño

Coa cabeza na miña mol e branda alfofada

penso, miro atrás, volto ao pasado,

as bágoas, soas, esvaran pola faciana

só por pensar no que foi, no que puido ser.

Ensináchesme o que é a vida, o que é o amor

amosáchesme o sol, a lúa, a estreas e demais astros

pero de sócato vin o que é  chorar, a dor e mesmo morrer.

Agora na miña mol e branda almofada xa só quedo eu

eu coas miñas quentes, húmidas e esnaquizadoras bágoas

e xuntos lembramos o que foi e tamén o que non puido ser.