Parchís
O cubilete pide a berros que o axuden
está apegado co teu duro pegamento.
As cores andan desorientadas
porque polo teu amor están atormentadas.
O dado perdeu os seus lunares
e por ti anda chorando a mares.
E agora a miña pequena e diminuta ficha
agarda no frío, inerte e escuro taboleiro
soa, e con milleiros de bágoas nos ollos
a que veñas coa túa cálida e ardente man
para contigo viaxar ao lexano país dos soños.
Este poema é para ti Olalliña
maio 1st, 2007 at 1:51 am
olaa PrimOO!! joer maxo estou impresionado…vaia poema k t sacaxes da manga, impresionante, se é k a nosa familia ten un don, k no meu caso esta pouko explotado, pero pronto o sacarei a luz…xD
Kon este poema tirast a misma elsa pataki jejee.Pois Nada SaUdoS y soRtE, k nunca esta de máis…xD
maio 1st, 2007 at 9:43 pm
Bueno, a verdade é q non sei q poñer pero algo hai q deixar. Moitas grazas polo poema,, si, si! e unha foto bastnt comika.
Un biko
maio 2nd, 2007 at 7:23 pm
a verdade e que é un poema moi fermoso.
o probe cubilete que só o utilizamos para que fagar botar un dado
e que unha vez que o facemos botar salga por ese buratiño, e mais tarde
nos sdaque ese numero que tanto queremos. e para que se o final o pobre cubilete gañasemos ou non ninguen lle vai dar as grazas. moi fermoso
felicidades
un biko e grazas polo teu comentario
un abrazo ^_^
maio 3rd, 2007 at 12:43 am
Linda página y preciosos poemas. Da gusto encontrarse cosas así.
maio 5th, 2007 at 1:33 pm
Ey que tal?. Bonito poema, si señor, a min non me pidades que faga nada parecido (vai por Susana xD) que eu son de ciencias xD. Poder podoo intentar, pero non prometo nada. Bueno veña a ver se sigues escribindo igual ou mellor e xa temos un futuro poeta. Sorte!!! Ata logo!!
maio 6th, 2007 at 3:01 pm
Moi boas guapisimo!!!
Como vai iso? Espero que todo ben, o poema non está nada mal, nótase que levas xens poéticos no corpo e na alma, segue así, non cambies nunca!!! Eres un gran home, e non olvides o que di Susana, a profe de Galego, que aínda que ás veces pareza que está tola, é unha gran muller e ten toda a razón do mundo cando di que o importante na vida é ser feliz e ante todo ser persoa.
Moitos bicos!!! Querote moito!!!
maio 6th, 2007 at 8:53 pm
Ola!! están moi ben os poemas, bicos
maio 31st, 2007 at 12:01 am
Gústame moito a idea do poema!!!! pero…. (sempre hai un pero) admites unha suxestión???? por que non o refás eliminado esa rima do principio que o ata???? ben, é unha idea. o poema é teu.