Recunchiño

Ti na sombra moito o ocultaches
Rápido te pillei, non vales xa nada.
A un descoñecido me vendiches
Inda que dis que non querías
Doente estou,por catro cadelas me arrendaches.
Onte te cachei e aseguro que  non perdoarei
Rápido te desfixeches do que “máis quixeches”.

A ialma teño partida,

xa non son teu,

ti cambiachésme por outro,

deixáchesme de recordo anacos,

anacos de corazón nun caldeiro.

Xa non te que quero, é certo,

Non, minto

boto de menos

os tempos nos que estabas perto.

Agora o que quero e non volverte ollar

o que agardo e morrer no mar

alí podereia ás miñas penas afogar

ise é o único sitio no que pode descansar.

So estou escribindo
So na penumbra
Que triste é a soidade!
Cando ti non estás
O máis grande que tiven
Quitachésmo dun golpe
E deixáchesme aquí
Desexando a morte.

Se puidera volvería atrás,
Se o destino me sorrira
Ti non estarías na miña vida.

Pero imposibles non se poden pedir
E só desexo que me esquezas
E que dunha vez me deixes vivir.

Tódolos días ao me levantar
o primeiro que me ven á cabeza
es ti mailo teu verde ollar,
ese que di que a vida é vida
porque ti lle das harmonía.

A túa loira cabeleira
e os teus beizos encarnados
fan que o meu corazón latexe á carreira
e por iso, miña rula, a min me tes namorado.

Un amigo é  alguén en quen podes confiar

unha persoa que te quere de verdade

que sembre che deixa o hombreiro para chorar

alguén que fai os soños realidade.

A persoa que pregunta o porqué das túas bágoas

é alguén que che cura todas as mágoas.

Vós dades sentido á miña vida

por vós vivo cada día

e sen vós todo sentido perdería.

 Grazas por todo amig@s

Don Manuel, vostede foi o causante

de que o país se fixera emigrante

Os pinos a mares choraban

pero vostede só pensaba non cartos que soltaban.

Vendeunos por pasta aos estranxeiros

e ao berro de viva Espanha

a cada un dos nosos gaiteiros

lles enchufaban unha gadaña.

Ata fundaches un partido

e o chamaches popular

onde metiches xente sen sentido

que teu nome son capaces de berrar.

Agora que saiches do poder

cabronazo, o único que agardo

e que os branquiazuis te vexamos morrer!

Pensaba que nunca me decataría

o certo é que ao mellor e miña culpa

andiven buscando, e atopei o que quería

eu queríate pero ti só me dabas coita.

Agora teño o que máis anhelaba

nunca pensei que sen ti a vida me sorrira

xa ves, merecías unha labazada

é moi tarde colega, xa te aturei tempo

agora podo vivir o meu momento.

Pensaba que sen ti a miña vida perdería sentido

pero colega, perdiches máis que un amigo.