Recunchiño

Cando esperto

Abáfame o desconcerto

O me durmir

Perdo as ganas de vivir.

Sen ti quedei baleiro

Como rapaz sen sonaxeiro

Por ti, nacín, morrín e volvín nacer

Pero agora sen ti xa non me queda porque vivir.

Lingua do meu pobo

Lingua dos labregos

Lingua que usamos todos

Dende ola a ata logo.

Sexamos estudantes ou borregos

Nós a queremos

Hainos que de usasala teñen vergonza,

E eses, eses non merecen ser chamados galegos.

A area levanchesme e ali dixechesmo

Enganachesme, ferichesme e cuspichesme

arrebatachesmae a espiña se me meteu no peito.

Ao final o conseguiches, sedudichesme

Ti cos teus grandes e fermosos azabaches

Abandoachesme, traiozachesme, vendichesme

e xunto co amor a ialma e vida me roubaches.

Aquí recollerei as miñas obras, a miña vida, os meus medos, os meus pensamentos… Cada semana ampliareino, xa que cada dia temos novos pensamentos e, que mellor forma de expresar tales inquetudes e pensamentos que mediante a literatura?